Zona_20,50m2_expositiva (Gaztearen Txokoa#2)

Ostegun honetan, abenduaren 21ean, 19:00ean, Zas Kultur-en (San Anton 2 plaza) inauguratuko da Gastearen Txokoa erakusketa, Zas Kultur-ek Vitoria-Gasteizko Udaleko Gazteria Sailaren laguntzarekin sortutako erresidentzia artistikoa, ordutik hilabete batez bisitatu ahal izango dena.

Erresidentzia artistiko honi esker, hiru artista gazteen (Ariana Ruiz de Azua, Josune Grajales, Javier Larreina) proposamenak garatu ahal izan dira proiektu honetarako Zas Kultur-eko hiru gelatan. Lau astez, artistek in situ lan egin dute, harremanak sortuz eta hausnartuz hainbat material eta esku-hartzeen bidez.

Gaztearen Txokoa #2-n materialekin esperimentatzea prozesuaren funtsezko zati bat da; izan ere, hutsuneak ekintzen, keinuen, errutinen, metatzen eta baztertzen diren objektuen bidez sortzeko aukera eman zuen. Espazioko ekintza bakoitzak erregistro bat eta ondorio bat sortzen ditu. Horrek gure hizkuntzaren eta errutinen mugari eta formei buruz pentsatzera garamatza. Errutina inposatuak.

Javier Larreinak muntatzeko eta desmuntatzeko leku iraunkor bihurtu zuen bere kubikulua, egunero konposizio berri bat sortzen duen lan-espazio bat, hedapenean zorroztasunez betea, materialak obretako leku gisa altxatu dira, plastikoen, puntalen eta poliestirenoaren artean. Gorputza konprimitzen duten egiturak sortzen ditu, eta horiek gero eta modu desberdinean garatzen dira. Leku bat aurri-egoeran, eraikitzen, eraisten, birmoldatzen. Lekua praktika bera da, denbora bera, obra bera.

Josune Grajalesek, bere aldetik, familiaren memoriaren bidez zatiak berreraikitzen ditu. Memoria horrek berak sortutako eta amonak egindako oihalekin nahastutako ehun-piezetatik abiatuta, hausnarketa zehatz eta intimoa sortzen du, familia-tradizio baten barruan dauden edo heredatuta dauden objektuak esanahiz  betetzeko prozesuaren bidez. Familia-memoria sortzeko eta denboran luzatzeko moduei buruzko galderak egiten dizkigu. Objektuek memoria dutela esaten da, baina non datza? Agian haiekin batera doan kontakizunean. Proposamen honekin, Grajalesek modu desberdinak sortzen ditu historia intimo batekin konektatzeko instalazioaren bidez publikoa eginez.

Azkenik, beira, metala eta igeltsua bezalako materialekiko interes nabarmenarekin, Ariana RAC-ek hainbat pieza proposatzen ditu espazioan, hauskortasun sentsazioetara igortzen dutenak, pisuen eta zapalkuntzaren sentsazioekin kontrastean. Arianak gorputza kokatzen du bere proposamenaren ardatz nagusi gisa, eredu eta arketipo nagusiak zalantzan jarriz. Gorputzaren hauskortasuna, gorputz zapalduaren emantzipazioa bilatuz.

Material horien berezko ezaugarrien eta testuinguruen arteko loturak sortzeko gonbidapena egiten du artistak. Hauen erabiltzea eta ez erabiltzea. Hauen superprodukzioa. Artistak elkarrizketak sortzen ditu gorputz disidenteen eta sistema kapitalistaren arteko harreman mingarriak, Mark Fisherrek esango lukeen bezala, “etorkizuna bere horretan dago”. Zentzu horretan, gorputza, somateka gisa, diskurtso eta berrinterpretazio berrien sorketa azpimarratzen ditu artistak, haren Neo-gorputza sortuz.

Espazio bakoitzak sentsazio eta elkarreragin desberdina proposatzen dute: ibilbide bat. Artisten gorputzak funtsezko papera bete izan du (beti presente dagoen gorputza), baina baita ikuslearen gorputzak ere (beste gorputza). Gela bakoitzera sartzea hare bizietan erortzea da: zenbat eta gehiago mugitu, orduan eta gehiago barneratzen zara. Espazio bakoitzen zehar mugitzea, aurkeztutako piezei zentzua ematen dien keinu bat dugu. Errepikakortasunari buruzko hausnarketek, (neo)gorputz kontzeptuaren birpentsaketek eta familiaren memoriak, erabilitako elementu eta material bakoitzak esplorazio pertsonaleko eta talde-laneko prozesua goraipatzen dute.

Egin klik hurrengo linkean Ibon Sáenz de Olazagoitia egindako argazkiak ikusteko: Argazkiak ikusi