Sofía Velascoren «Me digo bien» esku-hartzea

Ostegun honetan Tres en raya erakusketa-zikloari hasiera emango diogu: gure hiriko Sofía Velasco, Jesús Ramírez eta Lucía Jayo artista gazteen elkarren segidako hiru bakarkako erakusketek osatzen dute.

Datozen hiru ostegunetan inauguratuko dira erakusketak, ordenan, Zas Kulturren hainbat espaziotan.

Sofía Velasco izango da bere esku-hartzea inauguratzen lehena, Me digo bien erakusketarekin, Zas Kulturren erakusleihoan, maiatzaren 25ean, 19:00etan.

Erakusketak artistak idatzitako testu hau du lagun:

«Esaten diot neure buruari, nik zerbait jarriko dut hor.

Baina, orduan, jarraitzen dut, jakina! bitrina bat da, ez horma bat. Nola egin horma batean zegoen zerbait eroso egon dadin hemen, geometria honetan? Ez baita gauza bera areto batean sartu eta ikustea, edo arrainontzi batera hurbildu eta ikustea.

Ikuspuntua eta tamaina erlatiboa aldatzen dira. Barrutik ikustea edo kanpotik ikustea.

Nola egin zerbait bitrina batean

sartzeko eta bitrina horren parte bihurtzeko?

Hau da, nola egin haiek giltzapetu ditudala ez sentitzeko?

Kubo baten barrutik kubo baten kanpora

Gauzak egiten dituen orein baten historia egin nahi dut.

Sinplea delako, gauzek gauzak egiten dituztelako. Eta horixe besterik ez da: norbaitek zerbait egitea.

Zuk bezala

eta nik bezala; ezeren gainetik, sinpleak gara eta gauzak egiten ditugu. Lehengo egunean bezala: egurrezko bankuan eserita nengoen, mutil ederraren ondoan, erlaitzean zegoen uso bati begira, eta hegan noa, hegan nator, eta bidean entretenitzen naiz entzuten zen, eta usoak jauzia kalkulatu zuen, haizeagatik zailagoa zena, eta hegan nator entzuten zen, eta usoa joan egin zen.

Hor etenaldi bat izan zen, eguzkia urarekin elkartzen denean gertatzen denaren antzekoa. Gauza asko mugitu direnean baina bik clack egiten dutenean, eta zentzua dutenean, sentitu egin daiteke.

Nik gauzak egiten ditut, eta batzuetan etenaldiak aurkitzen ditut.

Paperezko girlandak mozten hasi ginenean bezala. Karramarroa errepikatuz, karramarroa errepikatuz, baina bat more ateratzen zen, beste bat more, beste bat beltz, karramarroa errepikatuz. Edo Lucíak marrazki bat ekarri zuenean bezala, eta nik marrak nire paperean errepikatu nituenean, eta, asmoa hori ez bazen ere, elkarrekin oihartzuna egiten zuten.

Eta orain, eginda zegoen honek toki berri honetara mugitu behar duenez, beste lagun bat gehitzea erabaki dut. Egunak baitaramatzat orein baten historia egin nahian.

Baina orein bat, orein bat dotorea da, keinu mehekoa, urdinxka…

Gauzak egiten dituen txerri baten historia egin nahi dut!

Txerri baten historia izango da, paseatzera atera eta gauzekin topo egiten duen obalo arrosa batena, zuk eta

nik bezala. Forma gehi forma gehi forma baino ez, horixe izango da jokoaren baldintza. Eta txerria txertatuta eta harrapatuta egongo da, baina epoxi-plaka batean, eta gero, kristalezko bitrinan, besteekin batera».

Me digo bien lanak «txerri baten historia» irudikatzen du: animalia arrosa baten inguruan lan egiten du, hainbat material eta sorkuntzaren bidez, eta «forma geometriko dibertigarriak» ere erabiltzen ditu. Horrela, hainbat kontakizun planteatzen dituen ipuin bat sortzen da.

Ibon Sáenz de Olazagoitiak egindako argazkiak: Argazkiak ikusi